อีเฉื่อยเข้ากรุง ตอน ลาก่อนแล้วเจอกันใหม่

 
  • NOVERMBER 21, 2007
  • Brooklyn Bridge

ตื่นมาเก็บของด้วยอารมณ์ชิล-ชิลสุดฤทธิ์ (จริงๆ เรียกว่า "หนืด" หรือ "อืด" จะถูกกว่าเหอะ)

check out ที่ hostel แล้วเอากระเป๋าไปฝากไว้ที่ล็อคเกอร์ชั้นใต้ดิน แล้วรีบไปขึ้น Metro เป้าหมายคือสะพานบรู๊คลิน เพราะว่าจะต้องกลับมาเอากระเป๋าแล้วไปขึ้นรถกลับที่ Port Authority ซึ่งล้อจะหมุนตอนบ่ายสองโมงเป๊ะ

แต่แล้วก็ต้องมาหงุดหงิดอารมณ์เสียกับความเฮงซวยของการคมนาคมเมืองใหญ่

จาก hostel (103St Station) จะไป Brooklyn ต้องนั่ง downtown ไปลงที่ City Hall Brooklyn Bridge Station

มันประกาศจะหยุดรถ ซึ่งบอกไว้ดังนี้

เห็นแหงมๆ ว่ารถจะไม่หยุดตอน midday 10.30-3.00 แต่เราไปรอตอนสิบโมง แม่งไม่จอด (how come?) เลยตัดสินใจข้ามกลับมาเพื่อจะนั่ง uptown ย้อนกลับไปขึ้นที่ 145St. ทีนี้ต่อหน้าต่อตาเลยคร่า รถฝั่ง downtown ดันจอด จะข้ามกลับไปขึ้นก็ไม่ได้แล้วเพราะว่าพึ่งรูดบัตรไป (จำได้มั้ยที่เคยบอกว่าจะต้องรออีก 8 นาทีถึงจะรูดได้อีก) ทำอะไรไม่ได้แล้ว นอกจากรอและก่นด่าสาปแช่งไว้ในใจ (@!%^6&_9*$#+ … กรอด… โกรธ…)

 

เสียเวลาไป เกือบชั่วโมง กับความเฮงซวยของ Metro

ไปกันเถอะ รีบไปสะพาน…
ไม่มีเวลาได้ชื่นชมอะไรมาก แค่ไปเหยียบ ถ่ายรูปมาฝากให้คนบางคนได้รู้ว่า Brooklyn Bridge ไม่ได้มีสีแดง (ป่านนี้คนๆ นั้นเค้าจะรู้รึยังนะ ว่าสะพานสีแดงมันคือ Golden Gate Bridge ที่แคลิฟอร์เนีย 555 กร๊ากกกก) แล้วก็รีบกลับ
 
วิ่งกันแทบตับแลบ
ขนาดเจอ New York sweater สีเหลืองสวย ราคาถูก (20$) ที่ร้านตรง 42St. Station ยังไม่มีเวลาหยุดดูเลย
ได้แต่ชี้ชวนแล้วมองด้วยสายตาอาวรณ์กับนิโคล แล้วจับมือกันวิ่งต่อ
 
กลับไปเอากระเป๋า แล้วกลับมาขึ้นรถที่ Port Authority
รถควรจะออกบ่ายสองโมง แต่บ่ายสองห้านาทีแล้ว กะเหรี่ยงพวกนี้ยังอยู่กันที่ทางเข้าสอดส่ายสายตาว่าจะขึ้นรถที่ platform ไหนกันอยู่เลย
 
เจอป้ายว่า Hartford, Ct : Depart Gate 83 ได้เท่านั้น ก็ออกวิ่งต่อ
โอ๊ะโห …
พอไปถึง gate 83 ได้ก็ถอนหายใจพลางนึกว่า กุรีบทำไม๊?
คนยังกะหมอชิตวันสงกรานต์น่ะพี่น้อง กว่าจะได้เข้า gate ก็ปาเข้าไปเกือบบ่ายสามได้ … เหนื่อยโฟ้ย…
ขึ้นรถได้ก็หลับเลย หลับไปอย่างช้ำๆ กับทริปที่ผิดวัตถุประสงค์ 555
ถึงตอนนี้ไม่เสียใจละที่โหมซื้อของที่ Eastbrook Mall ไป
เพราะถ้าคาดหวังว่าจะได้เสื้อผ้าดีๆ จากนิวยอร์กนี่คงต้องช้ำมากแน่ๆ
ก็แทบไม่มีเวลาชอปกันเรยนินา…
T^T
 
 
 
ช้ำที่ชวดรองเท้าบูต ช้ำที่ไม่ได้ส่งโปสการ์ด ช้ำที่ไม่ได้ไปดู Columbia U (กะจะ survey เผื่อจะสมัคร >>> ว่าไปนู่น)
ช้ำที่มัวแต่ไประเริงเมืองหลวงจนพลาดหิมะแรกที่ UConn (ตกเมื่อวันอาทิตย์ถึงจันทร์ กลับมายังเจอซากกองหิมะที่เค้ากวาดรวมกันอยู่เลย นุ่มยังกะน้ำแข็งใสแน่ะ T^T)
โปสการ์ดที่ตั้งใจประดิดประดอย อุตส่าห์หอบมาจาก UConn ก็ชวดตราปั๊มนิวยอร์ก
เพราะมัวแต่เร่งรีบจนหาตู้ไปรษณีย์ไม่เจอ…
ช้ำใจมากเลยนะนี่…
ฮือๆๆ
 
 
กลับสู่หนาวหนาวเหน็บแบบบ้านนอกของ UConn ตอนสองทุ่ม หมอกหนาจนมองอะไรไม่เห็นเลย
ได้แต่ลากกระเป๋าเดินกลับเข้าหอเงียบๆ เพื่อไปเผชิญความจริง กับงานมากมายที่ยังรอคอยอยู่บนโต๊ะ
 
 
เรื่องบางเรื่องอาจเป็นแค่เรื่องเล็กๆ สำหรับคนหนึ่งคน แต่บางที… สำหรับคนอีกคนมันเป็นตั้งเรื่องใหญ่มากและแสนบอบบางต่อจิตใจ
 
 
– – – – – – – – – –  – – – – – – – – – – –  – – — – –  – – – – – –
ขอขอบคุณผู้มีอุปการะคุณ ได้แก่…
หนังสือเล่มนี้ ที่เป็นตัวช่วยให้การตะลุยเมืองใหญ่ราบรื่นไปด้วยการไม่หลงทางค้าบพี่น้อง  ^ ^
 

ข้อความนี้ถูกเขียนใน Traveling คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

1 ตอบกลับที่ อีเฉื่อยเข้ากรุง ตอน ลาก่อนแล้วเจอกันใหม่

  1. Yannawan-Bualuang พูดว่า:

    Excellent trip!!! for the frist in New York
     
    Wait!!!  I want to know who thinks Brooklyn bridge is red. *_*  

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s